همه ی ما گاهی اوقات درگیر یسری انتخاب هایی میشیم که بین عقل و احساس و منطقمون گیر میکنیم. بعضیا میگن تصمیم های بزرگ رو باید با عقلمون بگیریم و تصمیمای کوچیک تر رو با احساس. ولی من اینطوری فکر نمی کنم.

ورود به یک شرایط جدید می تونه اولش غم انگیز باشه مثل تغییر شغل یا تغییر خونه مخصوصا برای ادمهایی که مثل من توی زندگیشون تغییرات کمتر رخ می دند. ولی وقتی اون تغییر رو قبول بکی شاید مشکل کمتر بشه ولی من نمی خوام به چیزهای بد عادت بکنم و یا قبولشون بکنم. مثل از دست دادن ادمهای مورد علاقم. به جرعت می تونم بگم یکی از سخت ترین کارهایی که زندگی از ما ادمها می خواد که انجام بدیم تغییره...امیدوارم بتونم باهاش کنار بیام و یا با شرایط پیش اومده رفتار درستی بکنم ولی باید خیلی سخت باشه...مگه نه؟